عشق و زجر

 

شب در آن حجم عمیقش آمد
زهر تنهایی در کام شبان ریخته اند

ریشه قهر تو در خاک نگاه
می خاموشی در جام زمان ریخته اند

اشکهایی چه غریب در هجومی لبریز
آب تعمیدی برعشق نهان ریخته اند

عمر طولانی بی حرفیها در دل هر دیدار
طعم بی برگی به تن نارونان ریخته اند

من کجایم تو کجا؟هق هق فاصله ها
حرفی از پایان را به لب قاصدکان ریخته اند.

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: اشعار


تاريخ : شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳٩٠ | ٥:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : رضا عابدین پور | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.